Het Stadsdeelkantoor

Het Stadsdeelkantoor

Naar het stadsdeelkantoor gaan, doe ik met net zoveel plezier als dat ik naar mijn opa & oma ga, fantastisch…. Not! Wat een verschrikking. Die bureaucratische manier van handelen… het trekken van een “nummertje”. Grappig, dan denk ik altijd aan de vroegere reclames van Sire: “plaats mensen niet in hokjes”. Is dit ook geen overheidsgesubsidieerde instelling? En dan de rij, die is gewoon aaaaaaaltijd lang. Komt dat omdat veel mensen zaken te regelen hebben bij de gemeente of dat de medewerkers van de gemeente inefficiënt werken? Zal wel het laatste zijn.

Ding dong, daar gaat het belletje, nummer 486 mag naar voren komen. Ik leerde van moeders om altijd mijn spullen gereed te houden, maar ik ben denk ik de enige die dat heeft geleerd heeft. De mevrouw met nummer 486 laat per ongeluk haar tas aan de andere kant van het wachtlokaal staan. “Oh ja, ik pak mijn oude paspoort even uit mijn tas” hoor ik haar nog zeggen. Dit verlengt mijn wachttijd gelukkig niet met 5 minuten, maar ik heb toch alle tijd, neem uw tijd mevrouw.

En dan de ambtenaar achter de balie: dik, oud, lelijk, grijs en brildragend. De gezellig TL-verlichting heeft alle huidskleur weggetrokken uit die smerig grauwe koppies, waardoor Dracula bijna bruin lijkt. Alles wordt tot in detail uitgelegd, het mag niet fout gaan, rechtszaken kunnen ze zich namelijk niet veroorloven, moeten die ambtenaren weer op komen dagen in de rechtzaal, moeten ze nog meer uren draaien en dat kan natuurlijk echt niet met dat 16 uren contract. De nodige handelingen worden verricht voor nummer 486, wat papierwerk wordt door elkaar gegooid en na 15 minuten is het eindelijk klaar. “Volgende week woensdag kunt u vanaf 09:00 uur de documenten afhalen”. Een normaal mens begrijpt dit en loopt liefst zo snel mogelijk weg, nummer 486 dus niet. “Dus vanaf 09:00 uur kan ik hier mijn documenten afhalen? Op dit adres? Tot hoe laat zijn jullie open? Ook na kantooruren? Moet ik nog iets meenemen? Oh ja…. En hoe zit dat met … ? Heel fijn, de wachttijd is weer 5 minuten langer.

Is nummer 486 eindelijk weggelopen, wordt er niet direct op het volgende nummer gedrukt, nee hoor, er moet wat administratie verricht worden. Maar wat? Alles is toch netjes afgehandeld terwijl men bezig was met nummer 486? Of schrijven de ambtenaren elkaar briefjes met “zag je nummer 486? Die was dom he?”. Ben je vervolgens aan de beurt, ligt er alsnog een enorme stapel formulieren met daarop de pasfoto’s van alle nummertjes die je zijn voorgegaan. Ik denk weer aan Sire: “denk niet in hokjes”.

En opeens is ze daar. Ze spring eruit, ze vraagt om ieders aandacht en doet al het andere in het wachtlokaal doen verbleken: die kleine blonde schone van zo’n 21 jaar…. Ook ambtenaar. Hoe kan dat, schiet er door m’n hoofd. Zou het dan zo goed verdienen? Ziet ze hier carrièremogelijkheden? Zijn er dan echt leuke collega’s? Ik begrijp het niet. Wil je er zo uit komen te zien als al die ambtenaren? Immers waar je mee omgaat wordt je mee besmet, dat grijze haar en die vale huid komen echt. Dit speelde zich niet af in mijn hoofd, maar was een betoog wat ik hield voor die kleine blonde schone, midden in het wachtlokaal. Haar mooie blauwe ogen gingen tranen en jammerend liep ze het stadsdeelkantoor uit. En ik dacht weer aan Sire “Aardige mensen. Hoe gaan we ermee om?”.

Nou ja, weer een stukje schoonheid voor deze wereld weten te behouden.

Ernst

Advertisements