Writer’s block.. Just punch the keys!

Daar zit ik dan weer, achter m’n notebook, te bedenken wat ik nu weer op “papier” ga zetten. Er zijn zoveel onderwerpen om over te gaan schrijven. Je hebt natuurlijk je irritaties, je hebt je wensen, je hebt je meningsverschillen. Overal wil en kun je over schrijven, de grote vraag is waar en hoe begin je dan.

Mijn inspiratie om te gaan schrijven komt voort uit de positieve reacties die ik krijg vanuit mijn omgeving op de manier waarop ik schrijf. Daarnaast komt mijn inspiratie ook voort uit de hitserie Californication. Of het dan zozeer het schrijven is, danwel het leven dat Hank Moody (David Duchovny) erop nahoudt, dat weet ik niet. Degenen die de serie kennen begrijpen precies wat ik bedoel.

In Californication komt ook het fenomeen “writer’s block” voor, het feit dat een schrijver niet weet wat hij op papier moet zetten. Nu vind ik het als zeer onervaren amateur-schrijver gek om dit nu al over mezelf te zeggen, hoewel het wel hip klinkt. Zou het de interesse oproepen als ik dit eens roep in de kroeg? Let’s give it a try coming weekend! Toch lijkt het begrip echt te bestaan. Alweer een poos geleden heb ik Kluun op de radio eens horen zeggen dat hij zichzelf opgesloten had op een kamer bij de uitgever, om zo het behalen van de deadline te waarborgen. Zou dit ook onder de noemer “writer’s block” vallen?

Twee weken geleden heb ik ook een film gezien over een schrijver, genaamd “Finding Forrester”, met Sean Connery in de hoofdrol. De oudere schrijver van allure (Connery) ontmoet per toeval een student met een hoog potentieel om een succesvol schrijver te worden. Hij besluit om de jonge student te begeleiden in zijn proces om schrijver te worden met als resultaat dat hij de schrijfwedstrijd op de universiteit weet te winnen. Waarom ik dit verhaal aanhaal, heeft er eigenlijk mee te maken dat Connery zijn pupil ook aanraadt om gewoon te starten met schrijven. Datgene op papier te zetten wat je voelt vanuit je hart. Dit doe je op blind verstand, je laat je vingers op het toetsenbord te toetsen aanslaan, liefst zo hard mogelijk. Uiteindelijk kom je in de flow en voordat je het weet heb je een 3 uur durende schrijfsessie erop zitten. Tenslotte kun je altijd nog rationeel met je volle verstand je tekst nalopen op grammaticale fouten en slecht lopende zinnen.

Dezelfde tip kreeg ik toevalligerwijs dezelfde avond nog op een verjaardag van een journaliste die ervoor gestudeerd heeft en tijdens haar studie niets anders deed dan continue teksten te schrijven. Nu begrijp jij natuurlijk wel wat ik nu aan het doen ben. Juist, ik probeer met Mach3 die toetsen van mijn notebook het moederbord in te drukken in een razend tempo om zo die flow te pakken te krijgen waar men over spreekt. Ik weet niet zo goed te bepalen of ik hier nu al in zit, wel weet ik dat ik het gevoel heb dat ik nu puur vanuit mijn hart en met verstand inderdaad op nul aan het typen ben. Ik zie nu op de klok dat ik alweer 30 minuten verder ben vanaf het moment dat ik achter mijn notebook ging zitten.

Zou het dan toch werken om maar gewoon plaats te nemen en te gaan typen? Is dit de manier om lange teksten te produceren? Hebben succesvol schrijvers echt op deze wijze dagen achter elkaar de vingerafdrukken van de vingers afgesleten om een goed verhaal neer te zetten? Ik zal het moeten gaan ervaren. Dit lijkt in ieder geval een aardig begin.. Nu maar even doorpakken naar de volgende tekst. Deze tekst was overigens meer bedoeld voor mezelf en niet zozeer ter publicatie. Toch publiceer ik hem, wellicht dat iemand uit eigen ervaring nog tips/trucs heeft om tot iets te komen.

Ernst

Advertisements