Rhio: indonesier van de dag

Daar zit ik dan, in “the middle of nowhere”. Het is aarde donker en ik schuil onder een aluminium plaat tegen een helse regenbui. Het getik van de regen op de plaat maakt me horendol. Het enige licht komt van voorbijrazende auto’s of de bliksem. Op korte afstand staan 10 straathonden zeer agressief naar me te blaffen, alsof ze bezeten zijn door de duivel. Where the fuck am I? Ik ben in Situbondo.

In Situbondo wacht ik op de Indonesische Blackberry techneut Rhio. Ik heb Rhio ontmoet in de publieke bus, van Banywangi in de richting van Probolinggo. Deze busreis zou in totaal zo’n 5 uur moeten duren. Na 5 uur ben ik echter op de helft, ter hoogte van Situbondo. Tot dan toe was de rit al een enorm avontuur. Opgelicht (voor weliswaar 5 euro, maar toch), wat ik de gehele busreis te horen kreeg van mijn indonesische medereizigers. Etters. Daarnaast enorme regenbuien, straten die blank staan, omgevallen bus, vastzittende vrachtwagen, enorme bobbels/deuken in de weg en disfunctionerende airco.

Tijdens de rit stelt Rhio mij voor dat ik de nacht bij hem en zijn gezin (vrouw, kind, moeder) doorbreng. Hij geeft aan dat ik pas tegen 12-en zal aankomen in Probolinggo en het een hels karwei zal zijn om in de enorme regenbui een hostel te zoeken in deze stad. Hier heeft hij achteraf gezien helemaal gelijk in. Als ik de volgende dag doorreis en in Probolinggo aankom, om vervolgens door te reizen naar Surabaya, zie ik dat de bus terminal op een behoorlijk verlaten terrein ligt. Besloten om inderdaad de nacht bij hem door te brengen, ik ben bekaf van het reizen de afgelopen uren.

We zijn weer bij terug bij de bushalte. Rhio heeft de paraplu gepakt om naar zijn huis te lopen, zo’n 200 meter verderop, om mij vervolgens droog over te kunnen brengen. Zo’n 40 minuten later verschijnt hij met z’n auto en zijn gezin bij de halte (de 200 meter was werkelijk 800 meter). We gaan eerst naar de dokter, z’n vrouw is zwanger. Wat? Gaat ze bevallen? Dat is pas een avontuur! Dat maakte ik op dat moment op uit z’n gebrekkig Engels en had ik van te voren niet bedacht. Nee. Dit gebeurt niet echt. Ze is wel zwanger, maar ze is ook ziek. En daarvoor gaan we naar de dokter.

Na een uur bij de dokter te hebben doorgebracht, neemt hij mij en z’n gezin mee naar een lokale “warung” voor een heerlijke maaltijd. Daarna rijden we langs de bakker, waar hij een aantal broodjes voor mij koopt voor de reis de volgende dag. Eenmaal aangekomen bij zijn huis zie ik hoe simpel deze mensen eigenlijk leven. Het huis is basic. Er is geen televisie, geen speelgoed voor zijn dochter Talita, geen bordspellen of wat dan ook. Hij heeft een laptop, maar deze laat hij in de hoek liggen. Op de vraag wat ze dan doen als ze in het weekend de hele dag samen zijn? Niet veel. Naar het strand, bij de buren zitten, rondrijden met de auto of eten. Ik begrijp het. Meer is niet nodig.

De nacht breng ik door op een matras in zijn woonkamer. Douchen en naar het toilet gaan is op de “indonesische wijze” (google maar). Na een goede nachtrust word ik al om 06:00 uur wakker en is iederen al up and running. Men maakt m’n ontbijt klaar. Soortachtige viskoekjes, kippenpootjes, paksoi en rijst. Lekker! Samen met z’n dochter Talita, brengt Rhio mij naar het busstation van Situbondo en daar ga ik voor de volgende 18 uur (!) in de bus zitten om vervolgens aan te komen in Yogjakarta. Meerdere malen heb ik hem geld aangeboden voor alles wat hij voor mij heeft gedaan/gekocht. Onder geen enkel beding wilt hij iets van mij aannemen. Je hebt je geld nodig zegt hij, om veel plezier te hebben en te genieten van je reis in Azie. Mooi zulke mensen. Ze zijn nog steeds te vinden in deze wereld…. in Indonesie bijvoorbeeld.

Advertisements