The motorcycle diaries (not Che’s but mine)

De wind suist langs m’n oren als ik met zo’n 80 km per uur op de motor over de Vietnamese wegen rij. Okay, ik zal eerlijk zijn. Het is geen motor waar ik op rij, maar een scooter. Motor klinkt gewoon beter. Bovendien noemen de Vietnamezen het zo, dus waarom ik niet?! De meeste reizigers in Vietnam vinden de wegen en de weggebruikers hier verschrikkelijk. Ik niet, ik hou ervan, het is een fantastisch avontuur.

Zo strak als het asfalt er in Nederland bij ligt, zo is het hier absoluut niet. Uitzonderingen daar gelaten. De wegen die je onderweg tegenkomt zijn zeer divers. Zo rij je over een geasfalteerde weg vol gaten, varierend van kleine gaten tot heuse kraters. In sommige gevallen is er geen sprake van asfalt, maar rij je over een verzameling van keien/stenen of over een weg van zand. Je zou verwachten dat weggebruikers op deze stukken rustiger rijden. Dit geldt niet voor de gemiddelde Vietnamees, die houdt de snelheid er lekker in. Nu kan dat uitstekend met een crossmotor, maar met een scooter en 4 passagiers, zonder fatsoenlijke vering… Je vraagt jezelf af en toe echt af wat de gemiddelde levensduur is van een scooter. Je over de weg verplaatsen in Vietnam is dus vergelijkbaar als het rijden van de DAKAR rally.

Nu spreek ik alleen over motor/scooter berijders, maar de weggebruiker in Vietnam kent vele vormen. De voetganger, vaak samen met een kudde van 10 a 20 koeien of buffels. De fietser, in groepen naar huis fietsend vanaf school. De tractorbestuurder, die op lage snelheid zijn ouderwetse tractor en bijbehorende aanhanger volgeladen met zakken rijst/koffie en 5 personen over de weg manouvreert. De automobilisten, die zichzelf relatief gemakkelijk door het verkeer leiden zonder anderen lastig te vallen. De vrachtwagenchauffeurs, die met een trailer overladen met bamboe al toeterend en op hoge snelheid over de weg crossen, waarbij het inhalen op onmogelijke momenten en het in de berm drukken van andere weggebruikers niet meer dan normaal is. En tenslotte de buschauffeurs, zij zijn met hun voertuig het belangrijkst op de weg en moeten op tijd op de eindbestemming zijn, wat betekend dat ze ervan uitgaan dat jij ruimte maakt voor hen om in te halen.

Het klinkt levensgevaarlijk en misschien dat je het ook wel zo zou kunnen noemen, maar het is ook een geweldig avontuur. Je verveelt je onderweg nooit, je maakt zoveel belachelijk situaties mee waar je vaak om moet lachen. Ondanks dat je geconcentreerd moet blijven, is het gewoon genieten.

En genieten doe je niet alleen van de verkeersituaties. Ook naast de weg is van alles te zien. De diversiteit in huizen is enorm. De huizen zijn er in allerlei kleuren, van geel tot blauw en zelfs roze komt voorbij. Ze komen in verschillende maten, van klein tot groot. Een huis kan gebouwd zijn van hout, bamboe, cement,baksteen of golfplaat. In sommige gevallen zijn de bewoners zo arm dat het huis uit enkel een dak bestaat. Men improviseert met reclamespandoeken als “muur” om toch enigzins afscherming van de weg te hebben.

(Op dit punt viel de monitor van deze oude computer gedeeltelijk uit. De eigenaresse van m’n hostel heeft daar wel een oplossing voor. Drie keer op de monitor rammen en hij doet het weer. Deze monitor kan zeker nog 20 jaar mee zal ze denken… Mooi)

Anderen denken dat een huis overbodige luxe is. Je kan net zo gemakkelijk slapen in een hangmat, op een stretcher of gewoon op je scooter langs de weg. Comfortabel.

Interessant is ook om naar de dagelijkse bezigheden van de Vietnamees te kijken. Iedereen maakt zich nuttig. De bezigheden bestaan voornamelijk uit “hand-arbeid”. De vrouwen bereiden stokbrood met een omelet in een klein voedselstalletje, leggen de rijst te drogen (vaak op de openbare weg!), verplaatsen de koeien, verkopen gekopieerde boeken of sigaretten. De mannen hakken steen langs de weg, planten rijst, ploegen het land om, laden de vrachtwagens vol met zakken rijst of laden andere goederen op de motor/scooter. Vooral het beladen van deze tweewielers zijn hilarisch. Daar waar wij al lang zouden zijn gestopt met beladen, gaat de Vietnamees door met beladen totdat de stapel op de scooter bijna net zo hoog is als een vrachtwagen.

Oeps, niet teveel stilstaan bij het moment en dagdromen… Een aantal meter verderop probeert een vrachtwagen een andere vrachtwagen in te halen op een onmogelijk moment. Hij drukt hierbij alle motoren/scooters/fietsers op mijn weghelft in de berm. Ook ik kies eieren voor m’n geld, liever de berm dan onder die vrachtwagen. Na wat gebobbel en stof happen ben ik weer terug op het asfalt en lach ik erom… Wat is Vietnam toch een heerlijk land.

Hieronder heb ik een aantal foto’s toegevoegd van mijn avonturen op de weg. Enjoy.

Advertisements