Kong Lo cave and the crazy busride

Het is over, klaar. Die georganiseerde tours zijn gemakkelijk, maar ook duur en weinig avontuur. En avontuur, daar heb ik nu behoefte aan. Geen avontuur, ook geen verhalen op mijn blog voor mijn fans (zou het echt?). Dus vanaf nu is het Tuk Tuk, public bus of achterop de motorbike. Hiermee begin ik met mijn trip naar de Kong Lo cave in centraal Laos.

In Vientiane, de hoofdstad, stap ik op de public bus. Kenmerkend aan het openbaar vervoer in Laos is dat ze de vervoersmiddelen volledig volladen. Zowel met passagiers als met goederen. Een ander feit is dat als men aangeeft dat de reis 4 uur duurt, dit in werkelijkheid 5 of soms zelfs 6 uur is. Dit komt door de slechte wegen en het feit dat ze overal langs de weg stoppen om passagiers, danwel goederen te droppen of op te pikken. Mijn bus van Vientiane naar Vieng Kham, is dan ook geen uitzondering op de regel. De rit duurt lang en we stoppen om de haverklap. Hoogtepunt is daarbij dat we op een gegeven moment van de openbare weg afgaan om de oprijlaan op te rijden van een huis in aanbouw. Hier stoppen we voor 15 minuten, om de grote hoeveelheid tegels uit het bagageruim te laden, welke voor dit huis bedoelt zijn. Zo probeert de chauffeur zijn salaris wat op te krikken.

Het is inmiddels donker als ik aankom in Vieng Kham. In dit dorp, wat eigenlijk niet meer is dan een t splitsing van twee wegen, bevinden zich slechts een aantal huizen en restaurants. Ik stap hier op de Tuk Tuk naar het dorp Khoun Kham, ook een dorp van niets. Juist op dit avontuur, met openbaar vervoer en kleine dorpen, had ik verwacht de enige reiziger te zijn. Het tegendeel is waar, juist in dit kleine dorp loop ik tegen een groep aan van zo’n 10 Nederlanders: the fuck! Om het toch gezellig te maken, gaan we na het eten maar over op kaart- en drankspelletjes of een combinatie van beide.

De volgende morgen stap ik op de Tuk Tuk naar de Kong Lo cave. Deze rit zou zo’n uur moeten duren, maar duurt uiteraard langer; 2,5 uur. Meerdere keren gaan we van de openbare weg af om de locals voor hun huis af te zetten. Op een gegeven moment moeten we zelfs uit de Tuk Tuk. Op de bodem, onder de stoelen, liggen namelijk een aantal golfplaten welke we midden in een dorp moeten afleveren. Ook al duurt het allemaal lang, het breekt je niet op. Dit is de manier waarop het in Laos gaat en ik ben het inmiddels gewend. Bovendien heb ik de tijd, dus van stress of tijdsdruk is geen enkele sprake.

Na een poos komen we aan bij de Kong Lo cave. Het pad ernaartoe is al prachtig; houten brug over de rivier, om vervolgens een parelwit strand over te steken naar de ingang van de grot. De ingang is al indrukwekkend! Door de grootte van de ingang van de grot, is de lichtinval van buiten enorm. Dit resulteert in het feit dat je zo’n 100 meter verder de grot in kunt kijken. Dit is niet zomaar een grot als alle anderen. Stel jezelf in dit geval een grot voor die zowel in de hoogte als breedte vergelijkbaar is met een enorme tunnel. Gigantisch dus. De grot staat vol met water, dus gaan we per boot de grot in. Na een aantal minuten stappen we uit om een stuk te lopen door dit verlichte gedeelte van de grot; prachtig! We stappen weer in de boot en vervolgen ons bezoek aan deze 7,5 km lange grot. Per boot duurt het zo’n 45 minuten om aan de andere kant te komen. Midden in de grot is het aardedonker. De zaklampen helpen je niet om de details te zien binnen in de grot, daar is het licht te zwak voor. De zaklamp geeft je wel de mogelijkheid om een inschatting te maken van de grootte van de grot. Op sommige punten is hij zo’n 90 a 100 meter hoog! Het varen door deze grot geeft je een bijzonder gevoel. Continue verbaas je je over hoe het mogelijk is dat de natuur zo’n indrukwekkend verschijnsel weet te vormen.

Na de grot keren we per Tuk Tuk weer terug naar Khoun Kham. We pakken dan de volgende Tuk Tuk naar Vieng Kham, vanwaar we hopelijk een bus kunnen pakken naar Tha Khaek. Ik zeg hopelijk, omdat er geen vast busschema is. Het is een gok dat er een bus langskomt welke vertrokken is vanuit Vientiane en zich begeeft in richting van Tha Khaek danwel Savannakhet. Ditmaal is het een goede gok, we kunnen na een poos gewacht te hebben, eindelijk op een bus stappen. De busreis die ontspannen begint, maar uiteindelijk spannend eindigd.

Hoewel we bij binnenkomst van de bus over de zakken rijst moeten klimmen, opgestapeld in het gangpad, kunnen we relatief comfortabel en ruim zitten. Het is rustig qua passagiers in de bus, maar niet qua muziek. De typische muziek uit Laos, welke op de achtergrond aan zou moeten staan, tettert op de voorgrond in je oren. De muziek wordt begeleid door een televisie met videoclips van foute aziatische gasten met geepileerde wenkbrauwen en een gebleekte huid (Gerard Joling is er niets bij). Ja, wat dat betreft zijn ze hier in Azie een stuk verder: televisie met dvd speler in de bus. Gelukkig is het karaoke, dus kun je jezelf vermaken. Terwijl ik naar mijn idee een zeer goede poging waag om mee te zingen, hoor ik voor en achter mij gegiechel van de locals. Ik verwacht dat dit ter goedkeuring is.

De weg waarover we rijden is, bij gebrek aan straaterlichting, pikkedonker. Dit weerhoudt de buschauffeur er niet van om het gaspedaal eens flink in te drukken; we rijden zo’n 100 km/uur over deze smalle weg. Tot ieders verbazing worden we op deze smalle weg op hoge snelheid ingehaald door een andere bus. Waarschijnlijk ook tot verbazing van onze buschauffeur. Hij lijkt op zijn pik getrapt te zijn en besluit direct de achtervolging in te zetten. We zijn inmiddels in een wedstrijd belandt. Met inmiddels 120 km/uur knallen deze twee bussen achter elkaar aan. Bumperkleven op een meter afstand lijkt geen probleem te zijn, terwijl we Tuk Tuks en motorbikes inhalen. Met lichtsignalen, getoeter en naast de kont van de andere bus rijden, probeert onze buschauffeur af te dwingen dat we mogen passeren. De voorste bus zet opeens z’n linker knipperlicht aan en wijkt uit naar links, waardoor onze buschauffeur keihard op de rem trapt. Blijkt dat de voorste bus een auto gaat inhalen, wat nog maar net goed gaat, aangezien de automobilist zo slim is om de berm in te duiken. Uiteindelijk lukt het de buschauffeur om de andere bus met hoge snelheid en midden in een bocht in te halen. Om aan te duiden hoe smal de weg is, bij het inhalen is de ruimte tussen de twee bussen zo’n 25 cm. Net voordat we Tha Khaek inrijden, onze eindbestemming, passeren we een kruispunt met stoplichten, waarbij de twee rijbanen gescheiden zijn door middel van vluchtheuvels. Hoewel het stoplicht rood is, knalt onze buschauffeur de bus het kruispunt over. In mijn ooghoeken zie ik dat de andere bus eindelijk een kans heeft gevonden om ons te passeren; over de linkerweghelft, gekkenhuis. Kort na het kruispunt stopt de bus om ons eruit te laten. Vol adrenaline stappen we uit, dit was een hoogst interessante busrit.

Als we ‘s avonds in de tuin van ons hostel bij het kampvuur zitten, praten we hier nog wat over na onder het genot van een Beerlao en besluiten we toch; dit was weer een goede dag.

Advertisements