De bijzondere ontmoeting en de zegen voor een gelukkig leven

Phnom Penh is een stad waar zich veel ellende heeft afgespeeld in de jaren ’75 t/m ’78. Pol Pot en zijn Khmer Rouge voerde destijds een extreem bewind waar vele mensen onder geleden hebben en waarbij vele mensen de dood in zijn gejaagd. De killing fields en de Tuol Sleng Prison zijn hier hedendaags nog het levende bewijs van. Een verschrikkelijke gebeurtenis met gruwelijkheden waar je misselijk van wordt.

Aangezien deze gebeurtenis niet zo heel lang geleden heeft plaatsgevonden, heeft elke Cambodjaan op wat voor manier dan ook wel ervaring met dit regime. Of dit nu in eigen persoon is of in de vorm van jongvolwassenen waarvan de ouders en/of familieleden gestorven zijn tijdens dit extreme regime. De Cambodjanen zijn hun huidige (vredige) leven dan ook zeer dankbaar. Ze zijn altijd vriendelijk en glimlachen voortdurend. Dit is bijzonder om te ervaren en doet je de heftige gebeurtenis uit het verleden elke keer weer even vergeten.

Dit gezegd hebbende, maak ik een sprong naar mijn meest bijzondere ervaring in Cambodja of misschien wel van mijn hele trip… Te voet ben ik vandaag Phnom Penh in gedoken om de stad te verkennen en de sfeer eens goed op te  snuiven. Na een behoorlijk aantal kilometers afgelegd te hebben, loop ik aan het einde van de middag tegen de Lang Ka Pagoda aan. Het is een enorme en bovenal prachtige pagode, dus is hij moeilijk te missen. Ik steek het terrein over naar de pagode. Ik kijk naar binnen en zie daar twee monniken en vier bezoekers zitten. Ze gebaren mij om naar binnen te komen en bij hen te zitten. Een van de bezoekers komt naast me zitten. Hij spreekt goed Engels en vraagt wat ik in de pagode kom doen. Ik geef hem aan dat ik rust vind in tempels en pagodes, door de unieke atmosfeer en positieve energie die er heerst. Het is een prettige omgeving om te mediteren. In mijn ogen zie ik dat de drie andere bezoekers nederig zijn richting de twee monniken en houden de handen tegen elkaar voor hun gezicht. Ik ken het boeddhistisch geloof niet, dus vraag ik aan mijn nieuwe gids in het boeddhisme uitleg over het geloof. Aan de hand van de muurschilderingen in de pagode krijg ik uiteindelijk de uitleg. Hij laat me vervolgens de meditatie ruimte zien welke zich op de bovenverdieping in de pagode bevindt.

Na de meditatieruimte gezien te hebben, lopen we naar beneden. Ik zie een aantal Cambodjanen over het terrein lopen in de richting van de twee monniken. De nieuwkomers zien er extreem blij uit, knielen voor een van de monniken en plaatsen de handen tegen elkaar voor hun gezicht. De monnik raakt hun hoofden aan, waarna ze vervolgens opstaan. Ik vraag aan mijn gids waarom ze dat doen. Blijkt dat deze monnik geen monnik is als alle anderen, maar “the king of monks” van Cambodja is, oftewel de allerhoogste in rang. M’n hart maakt een sprong van enthousiasme, adrenaline, maar tegelijkertijd ook schaamte. Sinds mijn bezoek heb ik niet het respect betuigt zoals de andere bezoekers dat wel hebben gedaan. Dit moet ik rechttrekken. Ik loop naar “the king of monks” toe, hou m’n handen tegen elkaar voor m’n gezicht en maak een buiging, waarna ik vervolgens mijn hand wil aanbieden om de zijne te schudden. Nog voordat m’n buiging af is pakt “the king of monks” m’n handen vast en spreekt een aantal Cambodjaanse woorden. Zijn aanraking is puur en ik voel zijn energie. Mijn gids legt me uit dat hij me zojuist gezegend heeft met een lang, gelukkig en gezond leven. Zo mooi, het doet me enorm goed en ik word lichtelijk emotioneel van deze prachtige gebeurtenis.

Na dit moment ga ik naar de bovenverdieping van de pagode om te mediteren. Vijf minuten later kom ik alweer naar buiten. Het lukt me niet om te mediteren, de adrenaline van het eerdere moment schiet nog steeds door m’n lijf en m’n hart klopt als een razende… Wow!

Advertisements