Holy sunday!

Zondag is die ene dag. Die ene dag waarop ik echt rusten mag (als ik geen honkbalwedstrijd speel). Volgens de kerk, maar ook volgens mijzelf. Een dag om niets te doen, helemaal niets. En dan zul je net zien: vrienden, familie en vage kennissen grijpen massaal dit moment aan om mij lastig te vallen. Men weet gewoon dat zondag de dag bij uitstek is om mij lastig te vallen. In het kader van: “die jongen plant nooit iets op zondag, dus beschikbaar en hij heeft geen argument om er niet bij te zijn…”

Een kinderverjaardag. Daar ga je natuurlijk met heel veel plezier heen. En wel zeker op de zondag. Wat is er nu beter dan je aangename, rustige zondag door te brengen tussen de bloed-onder-de-nagels-halende kinderen? M’n oren tot bloedens toe te laten bekrijsen en een ongeïnteresseerde blik toegeworpen krijgen, omdat het door mij gegeven cadeau al de zoveelste is. En dat terwijl ik de moeite genomen heb om m’n zaterdagmorgen op te offeren om een origineel cadeau voor dat snotkind aan te schaffen. Omdat het al het zoveelste cadeaus is, belandt het dan ook in de hoek waar de andere 97,5 cadeaus liggen en van waaruit het waarschijnlijk direct door de kast in verdwijnt. Ja, de ouders willen toch voorkomen dat hun bloedjes van kinderen straks last krijgen van het syndroom keuzestress.

Over ouders gesproken. Die hebben ook nog wel eens de neiging om m’n zondag te verstoren. Over m’n eigen ouders zal ik niet beginnen, die lezen m’n online probeersels nog wel eens. De ouders van m’n ouders, opa en oma! Ja, die zijn toch minder online te vinden. Om 11:00 uur hangt oma aan de lijn.. Of ik niet weer een keer zou willen langskomen. Ach ja, je hebt toch niets te doen op zondag, toch? Waarop ik zacht twijfelend “ja” antwoord, terwijl ik net m’n favoriete serie Californication uitzet, waaraan ik 5 minuten geleden begonnen was. Gelukkig wonen ze niet aan de andere kant van het land; Deventer. Even snel heen en weer aan het einde van de middag weer terug, er zijn toch geen files op zondag. Dat dacht ik… Net de ring af, de A1 op en sta ik bij Muiden al in de eerste file. Op de terugweg aan het einde van de middag lijkt het alsof alle Amsterdammers naar opa en oma zijn geweest elders in het land. Het is gewoon wéér netjes aansluiten achteraan in de file. Fijn dit.

Dus nu ga ik proberen om het iedereen eens goed duidelijk te maken. Blijf van de zondag af! Dat is mijn dag! Ik kan niet wachten tot het volgende weekend om diegene uit te schelden en/of in elkaar te slaan die mij weet te storen op mijn enige echt vrije dag! En natuurlijk te vertellen dat ze mijn schrijfsels toch echt eens moeten lezen!

Advertisements