De atoomoorlog in de rode wereld

Afgelopen vrijdag is het begonnen…. In een wereld waar het licht en de duisternis zich zonder enige regelmaat afwisselen. De rode ondergrond en muren voelen zacht en warm aan en het is er altijd vochtig. Aan de ene kant van deze wereld bevindt zich een gitzwarte tunnel. Val je daarin, dan kun je erop rekenen dat allerlei afgrijselijkheden je tegemoet komen. Aan de andere kant is het verblindende licht. Ook daar is het gevaarlijk, die grote glanzende witte stenen staan er niet voor niets. Bovendien is dat ook de plek waar de vijand vandaan komt…

Ergens in de loop van vorige week zijn ze al binnengedrongen. Op een vleugje van lucht zijn ze deze vredige wereld binnengedrongen. De bewoners van deze wereld waren aan het werk en hebben de indringers niet geconstateerd, noch dat zij alarm hebben geslagen. Op de vrijdag vertoonden de indringers zich voor het eerst. In rode uniformen (uitstekende keuze uniform gezien de kleur van deze wereld), met één vuist in de lucht en een boze blik plegen ze her en der guerrilla aanvallen. Een slimme strategie. De bewoners, inmiddels in wit uniform gestoken, hebben hierdoor moeite om de verblijfslocaties van de vijand te achterhalen. Hierdoor blijven de aanvallen uit onverwachte hoek komen.

Er zijn al veel doden gevallen onder de bewoners. Alle lijken worden helemaal achterin, net voor de gitzwarte tunnel, opgestapeld. Dit zijn ook lijken van de vijand, zodat ze deze kunnen onderzoeken en zo toekomstige aanvallen beter en gemakkelijker af te slaan. Zo nu en dan hoeven de bewoners niet bang te zijn voor aanvallen. Dat zijn de momenten waarop de lichte wereld zich laat zien en er een grote hoeveelheid vloeibaar danwel vaste substantie naar binnen komt, dat vrijwel direct de tunnel inglijdt. Dit gaat, door de grote stapel van lijken en daarmee steeds kleiner wordende ingang van de tunnel, steeds moeizamer. Mede hierdoor vinden er op de zaterdag en zondag minder onderbrekingen plaats vanuit de lichte wereld. De guerrilla aanvallen bereiden zich dan ook uit tot massa aanvallen en groeit de stapel met lijken alsmaar verder. Inmiddels lijkt de deze voorheen vredige wereld meer op downtown Baghdad.

Toch geven de bewoners niet op. Ze vechten keihard terug en weten zo aanval op aanval af te stoten. Zo nu en dan kan men rekenen op hulp vanuit de lichte wereld. Tezamen met een neutrale vloeistof die de vijand terugdringt wordt er een wit rond object naar binnen gegooid. Deze bevat nieuwe ammo, energie, voedings- en bouwstoffen zodat de bewoners er weer tegenaan kunnen. Maar de vijand heeft meer in petto… Hij lijkt wel van Griekse afkomst, ze hebben zo hun eigen paard van Troje. Één van hen heeft voor dood gespeeld en is zo op de stapel met lijken terecht gekomen. Aldaar heeft hij zich op een onbewaakt moment in de stapel gegraven om daar een atoombom te plaatsen. Dit moet ergens in het begin van het weekend zijn gebeurd. Al die tijd heeft de atoombom zich rustig weten te voeden met alle lijken die om hem heen lagen, tot het moment daar was. Het moment dat hij zo groot was om alles te vernietigen.

Op maandagmiddag om 14:23 uur gebeurde dan ook het onvermijdelijke. Voor de bewoners van deze wereld totaal onverwacht, ontplofte de atoombom en werd al het radioactief materiaal deze wereld in geslingerd. De atoombom is zo krachtig, daar had zelfs de vijand niet op gerekend. Ook zij worden uit deze wereld weggevaagd. Het resultaat: alles is kapot. Gelukkig blijft daar de hulp vanuit de lichte wereld. Dagelijks wordt dat witte ronde object naar binnen gegooid en is de wederopbouw van deze wereld weer begonnen.

Met mijn keel komt het dus wel weer goed… Kleine groene huftertjes, ik zal jullie krijgen!

Advertisements